De fundering van het web. Wat zou een architecturaal hoogstandje zijn zonder een solide basis? Extra aandacht voor de hoeksteen, geeft de franjes extra glans.
Ik heb een bijzondere voorliefde voor typografie. Een beeld zegt meer duizend woorden, maar ook woorden kunnen een treffend beeld vormen. Het beste van twee werelden.
Mijn eerste passionele liefde! Hoe fascinerend is het om met kleuren en vormen een emotie, boodschap of identiteit te creëren... Hoezeer ik ook 'vreemd' ga richting development, tot vandaag ligt hier nog steeds mijn hart.
Naarmate ik steeds meer frontend design ging toepassen, kwam vrij snel de vraag: wat gebeurt er aan de achterkant? Vandaag boeit die achterkant me meer dan ooit tevoren. Ook in code kan je schoonheid vinden!
Ik ben een grote fan van minimalisme, zowel in de kunst, muziek, architectuur... als in de ruimere zin van het woord. Zo min mogelijk ballast, maar een maximale impact.
Solo of in groep, ik vind steevast m'n draai. Al kick ik op het potentieel waar een gedreven groep toe in staat is. Grootser en complexer dan je op je eentje voor mogelijk houdt.
Per gelukkig toeval kwam ik in Arendonk terecht. Gek hoe de dingen soms kunen lopen, maar voor Robarov liet ik Apert in de steek... Gelukkig is het gras soms wél groener aan de overkant. Het motto "No-nonsense websites" is mij op het lijf geschreven. Net als Robarov, beperk ik me ook graag tot de essentie: cut the crap, extra is veel te vaak ballast. Ondertussen een oude rot, maar ook hier leer ik elke dag bij. Da's een ongekende luxe!
Deels vanuit droom, deels vanuit noodzaak, deels vanuit gedrevenheid sprong ik. Ik sprong in het onbekende, bleef maar vallen maar plonsde in een wondere wereld. Dankzij het opzetten van een eigen zaak leerde ik zoveel meer dan enkel vormgeven, designen en de praktische kant van mijn vak. Wat een avontuur!
Na 15 jaar Recyca werd het tijd om het verhaal een nieuwe wending te geven. Bij een grote speler in de regio zou ik een mooie rol spelen als deel van het Digital Agency. Helaas kwam corona, en met corona een nieuwe werkelijkheid die moeilijk te bewandelden bleek op losse grond. Het bleek ontzettend lastig een bedrijf, collega's en cultuur te leren kennen zonder er praktisch deel van te kunnen uitmaken. Erg jammer.
Op dit fijne bedrijf was ik zowel verantwoordelijk voor het ICT-park, als de man achter de visuele uitstraling en onze aanwezigheid op het web. Het valt moeilijk in enkele regels te bevatten wat ik hier allemaal leerde. Recyca was mijn professionele ontmaagding, en deze liefde is onnoemelijk groot gebleken. Tot vandaag voel ik, via Apert, nog steeds vlinders in de buik als ik hen kan helpen.
De grafische en technologische creativiteit die ik niet op mijn job kwijt kan, vindt in mijn bijberoep een uitweg. Dit is mijn speeltuin, laboratorium en proeftuin. Wat een avontuur!
De confrontatie met het vrije studentenleven heeft een late puberteit in gang gezet. Ik kies er uitdrukkelijk voor deze ervaring hier te delen, aangezien ik in deze periode levenservaring heb opgedaan die me later aardig van pas is gekomen.
Gebeten als ik ben door de digitale microbe, school ik me continu bij: (web)development, nieuwe technieken; grafische trends...
Hier heb ik de software onder de knie gekregen die me in staat stelt grafische ideeën te vertalen naar het scherm. De achtergrond had ik al vanuit de kunstopleiding, maar vanaf nu ook de skills. Een mijlpaal!
Tot nader order een van de dingen waarvan ik het meeste spijt heb. De plotse stap vanuit het veilige nest naar een grote stad, bleek te groot. Hoewel ik erg geïnteresseerd ben in deze materie, heb ik de opleiding na één jaar stopgezet.
Het stond in de sterren geschreven dat ik een kunstopleiding zou gaan doen. Dit was de eerste keer dat ik oprecht geloofde dat wat ik deed, het juiste was.